|
به نام حي سبحان
وقتي گفت ما رايت الا جميلا نفهميدم
پرسيد نفهميدي؟
گفتم اگر نميشناختمت ميگفتم باور نکردم.
فرمود کجايش را؟
سوال نمودم: از ابتدا که حرکت نموديد تا کربلا؟
پاسخ گفت: شوق ديدار سرزميني را داشتم که انبياء و اولياي خدا همه زيارتش کرده بودند
پرسيدم: همان ابتدا راه بر شما بستند چطور؟
پاسخ گفت: برق محبت را در چشمان حر ديدم و توبه نصوحش و شهادت خونينش را.
پرسيدم: آن هنگام که لشکر لشکر خصم از کوفه ميآمد و در شب تيره ياران ميرفتند چه؟
پاسخ گفت: ديدم که دو يار به از صد هزار بر حسين آمدند بلی حبيب و مسلم را ميگويم.
پرسيدم: عطش روز هفتم به بعد را چه ميگويي؟
پاسخ گفت: فهميدم که شب قدر نزديک است و بايد روزه داشت، آنهم روزهای مدام.
پرسيدم: شام عاشورا را چگونه ديدی؟
پاسخ گفت: ديدم ليلةالقدر اصحاب حسين را و احيايی که ديگر چشمی نخواهد ديد؟
پرسيدم: روز عاشورا چگونه بود؟
پاسخ گفت: ديدم که چگونه اصحاب و بنیهاشم سعی داشتند گوی سبقت از هم بربايند.
پرسيدم: شروع نبرد را چه ميگويی؟
پاسخ گفت: معراج ياران را در صفوف نماز ديدم و چه نمازی وضو به عشق و سجده در خون
پرسيدم: در کشته شدن مظلومانه اصحاب چه ديدی؟
پاسخ گفت: ديدم که چگونه مرگ را مسخر خويش کردهاند و با هر زخم نيرويي ميگيرند و چه لبخند زيبايی بر لب داشتند هنگامی که در دامان حسين جان ميدادند.
پرسيدم: ميدان رفتن اکبر را چه ميگويی؟ و پاره پاره شدن پيکرش را!
پاسخ گفت: ديدم پدری را که بزرگ شدن فرزندش را به نظاره نشسته و ديدم چگونه به آرزويش رسيد
پرسيدم: کدام آرزو ؟
پاسخ گفت: پدر سالها ميخواست که لعل پسر بوسد حيا مانع بود از آن صرف نظر ميکرد.
پرسيدم : و شهادت قاسم را؟
پاسخ گفت: قد کشيدن يادگار برادرم را در آغوش عمويش.
به زمين خيره شدم و پرسيدم: شهادت عباس را چه ميگويی؟
پاسخ گفت: برادرم عمری آرزو داشت عباس به جای سيدی و مولای، برادر صدايش کند در علقمه به آرزويش رسيد اما من نه ...
با بغض پرسيدم: پس شهادت اصغر چه؟
نگاهم کرد و پاسخ گفت: آخرين سرباز برادرم گل سر سبد شهدايش بود و سيرابترين شد.
چشمانم پر اشک، پرسيدم و چون به نيزه غريبی تکيه کرد و هل من ناصرش بلند شد ...
به دور دست خيره شد و پاسخ گفت: ديدم که پيکر شهدا به لرزش افتاد و شنيدم صدای خيل ملک را
اشکم جاری شد، پرسيدم وداع چگونه بود؟
گويی چيزی يادش آمد چشمانش برق زد و گفت: بوسيدم آنجايی که پيغمبر نبوسيد .........
با گريه پرسيدم: در گودال چه ديدي؟
چشمانش را بست و پاسخ گفت: مناجات حسين ديدنی بود، گونههاي برادرم را چنين گلگون نديده بودم و صداي مادرم را هم بعد از سالها شنيدم
ديگر توان ايستادن نداشتم پرسيدم و چون سر شد به نيزه؟
به غروب خورشيد نگاه کرد و پاسخ داد: چه صوت زيبايی و آرام زمزمه کرد شيعتی مهما شربت ....
به وجد آمده بودم و اشک میريختم، پرسيدم: در راه و در کوفه چطور؟
از من روي برگرداند و پاسخ گفت: بعد از برادرم عباس خودم را علمدار قافله حسين ديدم و اين زيباست
پرسيدم شام چطور بود ؟
در پاسخ تنها سکوت کرد .........
يا علي مددي
انا مجنونالحسين يا ثارالله
از وبسایت خط شکن
|
